Category Archives: Vakantie 2017 – Colombia

El Valley y El Almejal

Zie de zee, voel het zand, hoor de golven. Zie de bossen, voel de regen, hoor de vogels. Zie de zon verdeijnen, voel de wind en hoor de geluiden van de nacht… 

We zijn de de El Almejal ecolodgenear een plek in het westen van Colombia, een huisje met uitzicht op zee en een klein riviertje naast ons. Hier is onze laatste stop van deze vakantie.

Afgelopen dagen hebben we onder andere een boottocht gemaakt naar een mangrovebos en een paar wandelingen gemaakt achter de lodges. Er is hier veel te zien maar het meeste blijft verscholen in de diepe bossen. Bij het restaurant komen regelmatig een paar velgekleurde vogels kijken. 

Het hoogtepunt van deze lodge zijn toch wel de schildpadden de eerste dag kwam er een nest van 90 kleintjes uit samen met de bioloog ter plaatse hebben we ze richting zee gebracht, de laatste 10 meter mochten ze zelf kruipen. Als je zo’n klein beestje in je handen hebt wil het maar één ding richting de zee en zo snel mogelijk. Als je dan bedenkt dan nog geen 5% het zal overleven in het eerste jaar, de meeste kleintjes sneuvelen door het eten van plastic deeltjes in het water en plastic is ook hier een groot probleem, tijdens een wandeling over het strand zie je zo een container vol hopelijk gaat het met dit groepje goed komen…

De ochtend een dag later komt er een vrouwtje langs om het nest op te ruimen en pardoes komen er nog 4 kleine jongens tevoorschijn, ook de verstekelingen worden geregistreerd en vervolgens naar de zee gebracht.

Naast het zien van de schildpadden hebben we nog een kanotocht gemaakt over de rivier, naast een lekkere warme chocolademelk hebben we een paar ijsvogels gespot en een otter (naja de gidsen en ikzelf derest had het beestje niet gezien.)

In de namiddag lopen we over het strand en op de terugweg komen we bij de poort twee verdwaalde schildpadjes tegen, we nemen ze mee naar de eigenaar van ons verblijf en zoeken samen met haar nog even door in totaan vonden we zeven ontsnapte jonkies.

Zo vliegen de dagen voorbij en moeten we bijna terug, we nemen afscheid van de vel rode en blauw gekleurde vogels en vinden tijdens ons laatste rondje nog een zwart groen kikkertje, het was mooi hier en we zullen het gepiep van de vleermuizen nog gaan missen…

Een klein vliegtuigje wacht ons op om naar huis te gaan nog even… 

Medellin

We zijn in de bijna grootste stad van het land Medellin, vanaf Salento een zes uur durende slingerweg langs een grote rivier gereden om weer terug in de drukte te komen. Gelukkig is Medellin wel groot maar niet druk, men heeft door de stad heen een metro aan lopen waardoor de meeste mensen geen auto hebben. Dit zou ook een ramp worden met 2.5 miljoen inwoners. In de stad hebben we o. a. oud en nieuw gevierd, weer anders dan andere jaren dit keer opzoek naar een kroegje en gelukkig gevonden. Vanaf het terras hadden we een mooi uitzicht op een band in het restaurant aan de overkant, veel vriendelijke mensen ontmoet hier we zaten tussen een dronken gezellige colombiaan een zwervende pool en een kleine mens uit Ierland in (ow en daarnaast weer een Fransman maar die zijn niet zo leuk. ) Op straat was het ook goed druk, o. a. een verklede gast als joker met een (nep) bomgordel om trok veel aandacht, om 12 uur barste het feest los hier geen vuurwerk maar af en toe een glittertjes en in de verte een pijl maar iedereen stond te dansen op straat. 

Dat het voor veel mensen laat was geworden was de volgende dag te merken, Medellin is veranderd in een spookstad, alle winkels dicht en alleen de zwervers dwalen nog rond. 

Voor ons dus ook niet zoveel te doen zelfs het zoeken naar een restaurant was nog een uitdaging. Wel hebben we een tourtje kunnen regelen voor de tweede, het werd ook wel weer tijd om de stad uit te gaan.

Guatape en Peñol

We zijn er vroeg uit om is op pad te gaan dit keer niet privé maar met een volle bus gaan we een steen bezoeken. Volgens de reisgidsen moet dit het uitstapje zijn hier in de buurt. We verzamelen bij een park en stappen in, in de gehele groep verbaasinwekkend geen andere Nederlanders te vinden maar wel veel Canadezen Britten een man uit België een paar Chinezen en nog wat verdwaald volk o. a. een Oekraïnees. We stoppen af en toe onderweg naar de steen en maken zo een beetje kennis met wat andere, we merken al snel dat dat groep gehuppel niks voor ons is maarja voor 23 euro inclusief ontbijt en lunch mag je niet klagen. De rit naar de steen is al net zo slingerig als de weg naar Medellin gelukkig duurt het niet al te lang voor we het kiezelsteentje zien.

In de steen is een trap gemaakt van 700 treden, we krijgen een uur de tijd dus om zolang mogelijk te kunnen genieten bovenop besluiten we snel omhoog te gaan… Helaas, nog voor de eerste trede is genomen staan we in een lange file naar de top, dit is ook niet zo gek als de helft met een selfiestick loopt en elke 30 treden toch weer een foto moet maken. Gelukkig wormen we ons er aardig doorheen en staan we in een kwartiertje boven, de laatste 30 treden laten we voor wat het is aangezien er een dikke rij voor het torentje staat. Een grove inschatting brengt ons toch al snel op dik 800 man op een steen, daar mogen de apen bij Gibraltar jaloers op zijn. De rede dat het zo druk is is het gigantische uitzicht over het stuwmeer, helaas zijn hier afgelopen jaren al wat hotels neergezet maar het uitzicht is geweldig.

Na het genieten sluiten we ons weer aan in de file naar beneden en zo zijn we precies optijd voor de lunch. 

Volgende stop is Guatape vroegen een boerendorpje maar aangezien de verf hier spotgoedkoop is is het dorp nu een touristische trekpleister geworden, alle huizen zijn vrolijk geschilderd en er zijn overal sculpturen te zien in de meest gekke vormen, het nadeel is dan wel dat je niet even rond kan kijken het is overal druk. Wat dat betreft vonden wij Salento een veel leuker plaatsje ook al word je wel vrolijk van al die kleuren. 

Na het stadje gaan we nog een uurtje het water op, helaas met een groep luidruchtige Spaans sprekende personen waardoor er weinig te genieten valt, de uitzichten vanaf het water zijn daarintegen wel mooi maar door de harde muziek en joelende mensen geniet je er toch minder van. 

Op de weg terug naar Medellin worden we nog getrakteerd op een erg slechte film van Braatpit in de bus, de meeste mensen liggen dan ook al snel te pitten. Bij terugkomt bij het plein is ondertussen een klein wolkbreukje ontstaan en zo rennen we door de regen snel weer terug richting hotel. Gelukkig is vandaag de kebabzaak open deze zit naast het hotel en dan heb je ineens zin in kebab. 

Parque Arvi

We zitten voor de laatste dag in Medellin, tijd voor een avontuurtje… Met het openbaar vervoer naar een nabij gelegen natuurpark. Het openbaarvervoer is hier goed geregeld voor 2400 copies ofwel 3 kwartjes heb je een enkeltje door de stad, we stappen in de metro en een kleine 20 minuten later zijn we bij de juiste halte, we bevinden zich tussen enkel locals en vallen verder dus totaal niet op. Vanaf de halte stappen we over in een gondel om de stad uit gelift te worden, de baan draait nonstop rondjes en is onderdeel van het openbaar vervoer. Zo zweven we boven de stad en zien we onder ons de kale huizen met enkel baksteen (net Nederland.)

De stad word kleiner en kleiner en dan is het tijd voor de laatste overstap naar het park toe. Hier moet dan wel weer betaald worden maar aangezien het park gratis is nemen we dat voor lief. De tweede gondelbaan is een lange, in totaal 15 minuten zonder tussenstop, we gaan hoger en hoger tot we de stad niet meer zien, plots gondelen we door het groen van het park.

Boven aangekomen zitten we meteen bij de ingang van het park, voor de kleine archeologische route is een gids niet verplicht voor de overige wandelpaden wel. Gelukkig verstaan wij geen Spaans en de mensen daar geen Nederlands dus zonder gids gaan we op pad, al snel merken we dat er niet het park inlopen maar richting een picknick plaats lopen, een groep schoolkinderen lachen een beetje maar gelukkig kan je vanaf daar weer terug het park in.

Het park is erg afwisselend we lopen tussen  naaldbomen en dan weer tussen de bloemen, de vlinders zijn echt mooi hier een grote witte vlinder met blauwe glinstering vliegt voorbij. Wij vervolgen het standaard pad en buigen wat af, volgends de kaart is dit gewoon te doen echter is het pad plots geen pad meer. Als echte guerilla tijgers lopen we door een dicht bos en vechten de spinnenwebben uit ons gezicht, ook een beekje doet ons niets en na een anderhalf uur worstelen komen we weer bij een soort van  pad.

Vanaf dit pad kunnen we volgends de kaart bij een meer uitkomen, dus braaf vervolgen we de weg. We passeren een hekje en lopen door in de verte een huisje een vrouwtje ziet ons lopen en gaat naar binnen, onze route loopt langs het huis. We komen dichterbij en de man des huizes is naar buiten gekomen met een groot mes… gelukkig zien we er braaf genoeg uit en hij vraagt of we het meer zoeken, hij wijst ons de weg blijkbaar liep deze route over zijn terrein heen..

Niet veel later komen we eindelijk bij het meer, daar staan twee politiemannen met paard en hond, verder is het leeg. Ze kijken ons aan alsof we verdwaald zijn en we kijken een beetje verbaast terug met een blik van waar is iedereen. 

De agent komt naar ons toe en vraagt of we Spaans spreken, vervolgens probeerde hij in zijn beste Engels ons te wijzen op een uitzichtpunt van ver de stad niet ver van hier. We bedanken hem en lopen naar het punt en hij heeft gelijk vanaf het punt een compleet beeld van de gigantische stad, zo bizar dat we er bijna tegenaan zitten maar dan midden in de natuur. 

Na een paar foto’s gaan we weer opzoek naar de gondelbaan, dit keer geen nat pak en voor het onweer thuis. 

Reserva Cairo

De laatste twee dagen in Salento zijn we voornamelijk op eigen grond gebleven. Aangezien het landgoed genoeg te bieden heeft was er ook geen noodzaak om verder te zoeken. In dit gebied staan veel struiken en planten vol in bloei overal zijn wel kleurrijke exemplaren te zien, dit is goed nieuws want bloemen trekken ook veel dieren aan.

De eerste dag is het dan ook vroeg op na een  klein rondje gaan we achter ons verblijf de heuvel op, één van de vier huishonden gaat mee en laat duidelijk merken waar we naartoe moeten lopen. Na een pittige klim staan we boven op de heuvel, de gieren zoefen op ooghoogte voorbij en in de verte zien we nog een groep witte vliegers de bergen ingaan. We gaan het bos in en passeren wat kleine watervalletjes om ons heen veel gefluit maar weinig te zien.

Tijdens de afdaling passeren we wat koeien en komen op het laagste gedeelte helaas begon het nu hard te regenen dus moesten we een drie kwartier schuilen onder een boom, onze meereizende hond had er ook geen zin in en school mee.

Het laatste stuk door de bemodderde paden was even afzien we zagen nog wel een vel oranje vogel en later nog twee roofvogels zitten. Met een nat pak zit het avontuur er voor vandaag op.

De volgende dag stond in het teken van de tweede ronde, na eerst een ochtendrondje opzoek naar vogels gingen we weer op pad, dit keer liepen er twee honden mee, ze weten de route naar de waterval dus speurzoeken zat er ook vandaag niet in. Na een oversteek door een beekje komen we aan bij een 12 meter hoge waterval verstopt in het groen, zo bijzonder dat iemand dit gewoon in zijn achtertuin kan hebben.

De oudste hond van de twee dook meteen het water in op zoek naar stenen, één voor één haalt hij ze naar de kant de een nog groter dan de andere. Wat we niet wisten was dat het pad hier ook ophield dus rechtsomkeert door de rivier weer terug, op de terugweg buigen we af en gaan we de heuvel op parallel aan de route van gisteren echter nu niet op een officieel wandelpad. De honden spelen wat met elkaar tot ze spots een sprint trekken en beginnen te grommen, we zien dat ze een beest te pakken hebben en rennen erachteraan om de honden weg te jagen, na wat schreeuwen gaan ze af en kunnen wij ons over het beestje ontfermen. Het is een gordeldier en op zijn rug is duidelijk te zien dat de honden hem aardig te grazen hadden, hij probeert nog weg te komen maar de honden worden daarop meteen weer actief. We houden ze af en nu blijft het gordeldiertje stil liggen, er is maar één optie en dat is het beetje een veilig plek geven, ik til hem op en breng em voorzichtig naar het gat waar hij verder in weg kan kruipen, na wat aarzelen gaat hij erin veilig genoeg op niet weer gegrepen te kunnen worden.

Tijd om na dit avontuur de route te vervolgen aangezien er maar één rondweg te lopen is besluiten we de tocht van gisteren nog een herkansing te geven ook vandaag is er aan vogels niet veel te zien tot we bij de boom zijn waar we stonden te schuilen voor de regen. Hier vliegt een geel zwart vogeltje tussen de oranje bloemen lang kunnen we niet genieten want de twee bengels van honden zijn weer wat op het spoor. In de verte zien we een klein zwart beest wegsprinten het lijkt op een klein varkentje maar we konden het niet snel thuisbrengen. 

Na een korte adempauze bij het hotel gaan we nog even langs het plaatsje 3 km verderop, we lopen langs de weg in de hoop op een niet overvolle taxi, net als het begint te druppelen stopt er één, we springen achterop de bumper en hangen aan de jeep op weg naar het dorpje. Heerlijk uitwaaien en even weer wat anders… 

Voor ons had het hier best nog een paar dagen langer mogen duren.

Salento

het duurde even maar we zijn er nog, na een dag in Bogota de hoofdstad van hier snel weer door. Dit keer in een klein propeller vliegtuigje naar pereira om vanaf daar door te reizen naar het überhaupt toeristische Salento. Gelukkig voor ons zitten we op drie km buiten de stad buiten de drukte en midden tussen de vogels.

De rede dat het hier zo druk is komt mede omdat hier de hoogste palmbomen van de wereld te vinden zijn en veel koffieplantages bezocht kunnen worden. 

Wij komen laat aan het regende al en het is al redelijk donker, na een reisdag doe je dan ook niet meer zoveel. We gaan optijd slapen om er optijd uit te kunnen, nog voor 6 uur in de ochtend is het buiten een drukte van jewelste een groene toekan en een groep blauwe vogels maken ons wakker. Veel tijd om rond te kijken hier is er niet we gaan palmbomen kieken.

Een gids haalt ons op en in een oude jeep waarvan niets meer werkt vertrekken we naar het startpunt. Al snel merken we dat de mooie plaatjes uit de reisfolder niet deze maand zijn gemaakt, een grote mistwolk ontneemt het uitzicht.

gelukkig zien we nog genoeg, het staat hier vol met de mooiste bloemen er groeien wilde aardbeien bramen en tomaten langs de weg en af en toe zoeft er een kolibrie langs. Het gebied heeft iets weg van de nevelwouden op la Gomera. Na een korte stop met chocolademelk en kaas (erin) dalen we weer af het begint echt nat te worden.

Na de lunch in Salento nemen we weer een jeep naar ons verblijf en genieten van de mooie vogels om ons heen. Morgen gaan we opzoek naar een waterval, deze moet te vinden zijn op het 100 hectare grote landgoed waar we verblijven.

Palomino 

Bijna 4 dagen van de radar geweest, wat hebben we gedaan dan? Tjah we zijn in een klein stadje beland genaamd Palamino, in de afgelopen jaren is dit slapend dorpje uitgegroeid tot een Katwijk aan zee in t klein. Hier slapen we in een open huisje met bijna uitzicht op zee helemaal verlaten en alleen… nouja zo erg is het ook weer niet er zijn hier ook andere alleen zien we ze niet. De eerste dag zijn we langs de kust naar het oosten gelopen, het zwart en witte zand met palmbomen geeft een rust mee.. zo komen we aan bij een hippie kamp midden in het bos waar een grote groep jongeren hangt, slapen op t strand en roken spul wat hier goedkoop maar illegaal is. Voor ons is slapen op t strand niet besteed de zandvlooien schieten in t rond en happen er rustig op los… gelukkig is ons plekkie voorzien van een hangmat.

we zitten hier wel vol in de natuur naast de parkieten kolibries en gieren zien we ook fregatvogels, ibissen en pelikanen rondvliegen. Een vissertje haalt z’n net binnen vol met grote zwemmers het zit er hier nog vol mee.

De tweede dag hebben we een rustdag ingepland lekker een beetje lezen en genieten van alles wat kruipt rond ons hutje. ‘s avonds genieten we weer van een dinner in t donker, ‘s nachts valt hier regelmatig het licht uit. gelukkig steeds maar voor een paar minuten dat we het moeten doen met enkel het kaarslicht.

 

Dag drie heeft weer wat meer actie we vertrekken om half 6 om samen met een vogelaar het bos in te gaan, om en om spotten we de vogels en horen we op de achtergrond een groep apen brullen. We zien een mot mot zitten en er vliegt een koppeltje groene papagaaien over, onze gids herkent de geluiden snel maar uiteindelijk spot ik de meeste vogels zelf 😁

Rond 11 uur zijn we weer in het plaatsje waar de eerste slippertouristen net wakker worden en richting de rivier gaan om 3 uur op een autoband te zitten. Tijd voor ons om de tassen technisch in te gaan pakken want morgen mogen we weer vliegen.

Als je aan het eind van de rit ook nog een verse kokosnoot krijgt dan is het toch echt genieten. 

Minca

Kom je terug na 4 dagen en ~42km wandelen wat staat er op het program, een afscheidsborrel met de beste groep ooit (in ieder geval dat hebben we de gids wijsgemaakt. ) Een avond in het centrum van Santa Marta in een piratenbar en harde salsa muziek, het was een gezellige boel en de drank ging er goed in, uiteindelijk ging het licht ergens rond 2 uur uit… tijd voor een tukken want een dag laten moesten we naar Minca.

Minca is een klein dorpje op zo’n 60 minuten rijden hier vandaan, we stappen in een 4*4 en rammelen weer de Sierra Nevada in. Onze eerste stop is een oude koffiefabriek waar men gebruik maakt van water als transportmiddel. Het kleine fabriekje was zeer leuk om eens te bekijken en de koffie was erg goed, een pakje bonen kostte dan ook al snel rond de 5,60 euro.

Na deze bijkomende stop zijn we nog even bij een waterval geweest weer midden in de natuur. Hiervoor was het wel weer een half uurtje lopen, een heerlijke koeldown na de vorige vier zware dagen.

edit: nog bijna vergeten te vertellen op de heenweg hadden we nog een politiecontrole, wij als brave ollanders hadden natuurlijk ons paspoort in de kluis liggen, gelukkig hadden ze het niet door toen ze ons rijbewijs kregen 😅

daarnaast zijn er steeds weer mensen die met me op de foto willen, in de piraten are was ik nog Martijn uit Eindhoven en bij de koffiefabriek vond een dame mijn shirt zo leuk… naja t leven is zwaar als model